Bogiem zafascynowanie dawało pełnię szczęścia,

piękny świat otaczający nie liczył się wcale,

wartością największą było przebywanie z Nim,

a świadomość bycia kochanym uzdalniała do wzajemności.

Rajski grzech zniszczył oczarowanie Bogiem,

zasiał wątpliwość w miłość Stwórcy do nas,

świat zaciekawił umysły i zdominował serca,

staliśmy się nadzy bo odarci ze szczęścia.

Szukaliśmy radości w świecie zmysłów i doznań,

lecz ukojenie było ulotne, krótkotrwałe,

namiastki nie zastąpiły szczęścia prawdziwego,

tęsknota za nim stała się dziedzicznym spadkiem.

I tak przez wieki czekano na ratunek,

wierząc, że kiedyś nadejdzie, chociaż już

niemożliwy był powrót do szczęścia rajskiego,

i do pierwotnej fascynacji Stwórcą.

Dzięki Ci Chryste, że zechciałeś przyjść,

swym cierpieniem otworzyć bramy raju,

uczyć nas jak już tu być szczęśliwym

i na powrót oczarować się Bogiem.  

           s. Ludmiła Błażejewska