Rekolekcje w Krościenku były wspaniałe,

w mojej pamięci są już na stałe.

Dużo uśmiechu i wiele radości,

po rekolekcjach w sercu mym gości.

Każdego ranka na Msze się budziłam,

przed nią Jutrznią się nawet modliłam.

Po Mszy śniadanie od naszych Siostrzyczek,

każdy kawałek jak smakołyczek.

Nikt nie narzekał na kuchnię tych "Pań",

obiad był zawsze z pysznych dwóch dań.

Po górach chodzić tez mogłam nareszcie,

bardzo je kocham, na słowo mi wierzcie.

Wspaniałe były także dziewczęta,

każda o czasie tamtym pamięta.

Głośne śmiechy i nocne rozmowy,

co nam strzeliło wtedy do głowy?

Stracić nie chciałyśmy najmniejszej chwili,

bo wszyscy bardzo dobrze się tam bawili.

Skupienie i modlitwa także tam były,

każdej dodawały bardzo dużo siły.

Ksiądz Andrzej i Siostry służyli pomocą,

chociaż spać przez nas nie mogli nocą.

Każdego dnia ich twarz uśmiechnięta,

witała wszystkie zaspane dziewczęta.

Czas niestety bardzo szybko minął,

z Krościenka wyjeżdżałyśmy z bardzo smutna miną.

Lecz to jeszcze nie koniec podróży,

bus przyjechał po nas nie duży.

Wszystkie udałyśmy się do Dębicy,

by na śluby Sióstr móc pójść w spódnicy.

Każda elegancko się wtedy ubrała,

w końcu na wesele się wybierała.

Najpierw uroczystość była w Kościele,

po niej udałyśmy się na wesele.

Tańce i radość nam towarzyszyły,

Siostry wraz z nami bardzo się cieszyły.

Kolejny dzień to wyjazdu czas,

z wszystkimi żegnała się każda z nas.

Nie zabrakło także chwili wzruszenia,

gdy mówiłyśmy sobie: "Do zobaczenia!".

W niejednym oku pojawiła się łza,

wytrzeć ją trzeba było raz dwa.

Wspaniały był cały piękny ten czas,

śmiało stwierdzić mogę, że dla wszystkich nas.

Teraz zostały tylko wspomnienia,

które są dla mnie nie do ocenienia.

Asia Dorociak